Fot. 1. W wyniku nadmiernego obciążenia płyta wraz ze znajdującą się na niej koparką spadła na nasyp pod wiaduktem
Fot. GIP

Rozbiórka wiaduktu odbywała się na terenie województwa mazowieckiego. Polegała na demontażu i wyburzeniu 12-metrowych przęseł i płyt żelbetowych znajdujących się na podporach, a następnie samych podpór. Podstawowe prace rozbiórkowo-wyburzeniowe powierzono operatorowi koparki wyposażonej w 10-metrowy wysięgnik (łączna długość z młotem).

W dniu zdarzenia operator przystąpił do rozbiórki kolejnego przęsła z płytą żelbetową. Koparka ustawiona była na przęsłach i płycie wiaduktu, które nie były jeszcze demontowane. Bezpośrednio przed zaistniałym zdarzeniem operator koparki nie mogąc dosięgnąć młotem końca odkuwanej płyty, wjechał koparką na podlegającą rozbiórce płytę estakady i rozpoczął odkuwanie elementów wspornikowych. W wyniku nadmiernego obciążenia płyta nagle oderwała się i wraz ze znajdującą się na niej koparką oraz operatorem spadła na nasyp pod wiaduktem (fot. 1). Ponieważ koparka mogła w każdej chwili zsunąć się z nasypu operator ją opuścił. Następnie maszynę bezpiecznie sprowadzono na stabilne podłoże (fot. 2).

• brak skutecznego nadzoru nad pracami niebezpiecznymi. W chwili zdarzenia na terenie rozbiórki nie było żadnej osoby z nadzoru, która powinna zapobiec zaistniałej sytuacji;
• projekt rozbiórki był sporządzony zbyt ogólnie i nie zawierał szczegółowych rozwiązań, kolejności działań oraz mogących wystąpić zagrożeń;
• koparka dobrana do przedmiotowych robót miała zbyt krótki zasięg roboczy (wraz z młotem
• 10 m) w stosunku do demontowanego przęsła o długości 12 m. Fakt ten w pewnym stopniu wymusił na operatorze konieczność wjazdu na demontowaną płytę;
• brak oznakowania na płycie wiaduktu miejsca, do którego koparka mogła bezpiecznie dojechać oraz linii wskazującej na część nośną i wspornikową.